Γράφει η Κατερίνα Καρυπίδου
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας
Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια – Θεραπεία Ζεύγους
Η «πανδημία» της μοναξιάς. Όταν οι άνθρωποι χάνονται μέσα στον κόσμο.
Υπάρχει μια σιωπηλή πανδημία που δεν καταγράφεται στους δείκτες υγείας,
δεν ανακοινώνεται σε δελτία ειδήσεων, ούτε προκαλεί πανικό στους δρόμους,
όμως, αγγίζει ολοένα και περισσότερους ανθρώπους.
Η πανδημία της μοναξιάς.
Μια κατάσταση που δεν κάνει θόρυβο, αλλά απλώνεται σαν λεπτή σκιά
μέσα στην καθημερινότητα. Ζούμε σε μια εποχή όπου η συνδεσιμότητα μοιάζει
με υπερδύναμη. Ένα μήνυμα φτάνει σε δευτερόλεπτα, μια εικόνα διασχίζει
ηπείρους, μια εφαρμογή μάς υπόσχεται ότι «δεν θα μείνουμε ποτέ μόνοι». Κι
όμως, πίσω από την οθόνη, πίσω από τα likes, πολλοί άνθρωποι νιώθουν πιο
μόνοι από ποτέ. Είναι η παράξενη μοναξιά του 21ου αιώνα, περικυκλωμένοι
από ανθρώπους, αλλά χωρίς ουσιαστική επαφή.
Η μοναχικότητα είναι εκείνη η ήρεμη στιγμή που επιλέγουμε την σιωπή
που επιτρέπει τη σύνδεση με τον εαυτό μας. Η μοναξιά, αντιθέτως, δεν επιλέγεται, δεν έχει τη γλύκα της συνειδητής απομάκρυνσης. Έρχεται ύπουλα όταν νιώθουμε ότι δεν μας καταλαβαίνουν, όταν οι σχέσεις γίνονται γρήγορες, επιφανειακές, βιαστικές. Έρχεται ακόμη κι όταν ζούμε με άλλους, όταν γελάμε σε παρέες, όταν ανεβάζουμε φωτογραφίες που δείχνουν χαρά, αλλά μέσα μας κάτι μένει ανεκπλήρωτο.
Υπάρχουν στιγμές μέσα στη μέρα όπου η μοναξιά τρυπώνει σαν ψίθυρος.
Μια άδεια καρέκλα στο τραπέζι, μια κουβέντα που δεν ειπώθηκε, ένα μήνυμα
που αργεί να απαντηθεί, ένα βράδυ που μοιάζει πιο βαρύ από όσο θα έπρεπε.
Κι αυτές οι μικρές στιγμές, όταν ενώνονται, δημιουργούν ένα αίσθημα
σιωπηλής απομάκρυνσης από τον κόσμο. Όμως η μοναξιά δεν είναι ντροπή.
Είναι ανθρώπινη. Είναι η απόδειξη ότι μέσα μας υπάρχει ανάγκη για
συνάντηση, για αναγνώριση, για μοίρασμα. Ότι η καρδιά μας δεν έμαθε ποτέ να
ζει με ημίμετρα αλλά ζητά παρουσία, ενδιαφέρον, χρόνο.
Η απάντηση όμως σε αυτή τη σύγχρονη κρίση δεν είναι περίπλοκη. Βρίσκεται σε μικρές πράξεις, όπως μια ζεστή αγκαλιά, μια βόλτα χωρίς κινητό, μια συζήτηση με αληθινές παύσεις. Στο να ανοίγουμε χώρο ο ένας για τον άλλον. Στο να κοιτάμε λίγο πιο βαθιά από το προφίλ, λίγο πιο κοντά από την οθόνη. Η μοναξιά δεν θεραπεύεται με περισσότερες συνδέσεις, αλλά με πιο αληθινές. Με δεσμούς που δεν μετριούνται σε αριθμούς, αλλά σε ουσία, σε στιγμές όπου κάποιος μας βλέπει πραγματικά, πέρα από τις λέξεις και τις οθόνες.
Αυτό που τελικά όλοι χρειαζόμαστε είναι ανθρώπους που να μπορούν να σταθούν δίπλα μας με καλοσύνη, να αντέξουν την σιωπή μας να ακούσουν αυτό που δυσκολευόμαστε να πούμε, να μας θυμίσουν με την παρουσία τους ότι είμαστε μέρος ενός «εμείς». Ανθρώπους που με τον δικό τους τρόπο μας μεταφέρουν το πιο θεραπευτικό μήνυμα της εποχής.
Δεν είσαι μόνος. Δεν είσαι μόνη.
Ανήκεις — και είμαστε εδώ.