Όταν συγκρίνουμε τη δική μας πραγματικότητα με τις «τέλειες» εικόνες, δεν συγκρίνουμε μόνο το παρόν. Συγκρίνουμε την ιστορία μας, όπως τις γιορτές ίσως που δεν ήταν όπως τις θέλαμε, τις απώλειες που αφήνουν σιωπές στο τραπέζι, τις σχέσεις που πληγώνουν, τις οικονομικές δυσκολίες που στενεύουν την ανάσα. Συγκρίνουμε, συχνά ασυνείδητα, τις προσδοκίες που μας μεταφέρθηκαν, όπως το να είναι όλα όμορφα, να μη λείψει τίποτα και να μη χαλάσουμε τη γιορτή.

Αυτό μπορεί να φέρει θλίψη, άγχος, ενοχές ή μια αίσθηση ότι «κάτι κάνω λάθος». Η συστημική ματιά μάς βοηθά να δούμε ότι αυτά τα συναισθήματα δεν είναι ατομική αποτυχία, αλλά φυσική αντίδραση σε εξωτερικά πρότυπα και σε εσωτερικά οικογενειακά μοτίβα. Παράλληλα, ο καταναλωτισμός των γιορτών συχνά εντείνει την πίεση. Το σύστημα, είτε πρόκειται για οικογένεια, ζευγάρι ή κοινωνικό δίκτυο, μετατοπίζεται από τη σύνδεση προς το αποτέλεσμα, σε πράγματα όπως το τέλειο δώρο, το σωστά οργανωμένο τραπέζι ή την εντυπωσιακή εικόνα. Έτσι, η ουσία χάνεται πίσω από έναν άκαμπτο ρόλο, δηλαδή αυτόν που «πρέπει να φροντίσει τους άλλους» ακόμη κι αν μέσα του εξαντλείται.